Βίντεο

Εκπομπή για τον απεργό πείνας Κώστα Σακκά στο ραδιόφωνο της ΕΡΑ, με την συμμετοχή απο τον 98fm

Advertisements

το αντιπολεμικό κίνημα στο μικρασιατικό μέτωπο

Ετικέτες

η προϊστορία
απο την ίδρυση του ελληνικού κράτους, η γνωστή σε όλους μας απο το σχολικό βιβλίο «μεγάλη ιδέα» υπήρξε το πολιτικό δόγμα για σχεδόν εκατό χρόνια, οι πολιτικές ελίτ το χρησιμοποίησαν για κάθε περίσταση προκειμένου να καταστείλουν διεκδικήσεις και εξεγέρσεις και για να σύρουν τον λαό σε πολέμους και σφαγές, στις αρχές τις δεκαετίας του ’10 ο τότε «άρχων» της πολιτικής ζωής της ελλάδας βενιζέλος μαζί φυσικά με τις άλλες πατριωτικές και εθνικιστικές δυνάμεις έβαλε τους πολίτες του μικρού ελληνικού κρατιδίου σε ένα λαβύρινθο μακροχρόνιων πολεμικών θυσιών, χρησιμοποιώντας προπαγανδιστικά επιχειρήματα όπως η ένωση των υπόδουλων ελληνικών κομματιών στην μητερα πατρίδα, ξεκίνησε μία πολεμική περίοδο που κράτησε δέκα χρόνια, καταλήγοντας στο έγκλημα του ξεριζωμού ενός εκατομμυρίου εφτακοσίων χιλιάδων ανθρώπων απο τις εστίες τους πρός την ελλάδα και αντίστοιχα, αυτά λοιπόν τα χρόνια οι έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί «άρχοντες» και ο βασιλίας φυσικά στείλανε τους ντόπιους στον πρώτο και δεύτερο βαλκανικό πόλεμο, στην εκστρατεία στην ουκρανία(όρος της συμφωνίας που είχε κλείσει η ελληνική κυβέρνηση για να πάρει το γνωστό δάνειο που χρηματοδότησε την συμμετοχή της στον πρώτο παγκόσμιο και στη πρώτη φάση της μικρασιατικής εκστρατείας), στα μέτωπα του πρώτου παγκοσμίου και στην μικρασιατική εκστρατεία.
μικρασιατικός πόλεμος
μετά την ήττα της ετοιμοθάνατης οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι ντοπιοι πολιτικοί γεμάτοι ενθουσιασμό για τις αιματοβαμμένες νίκες και τις εκκαθαρίσεις πληθυσμών στην μακεδονία και την θράκη θέλησαν να πάρουν ένα κομμάτι απο την απέναντι μικρά ασία και ανατολική θράκη φτάνοντας στο «προφητικό» απο την παράδοση μεγάλωμα της ελλάδας των 2 ηπείρων και 5 θαλασσών, εν μέρη η κυβέρνηση βενιζέλου το κατάφερε κλίνοντας την συμφωνία των σεβρών όπου προέβλεπε την παραχώρηση μέρους την ανατολικής θρακης στο ελληνικο κράτος και την ζώνη της σμήρνης υπο ελληνικό έλεγχο και δημοψήφισμα απο σμυρναίους (χριστιανούς και μουσουλμάνους) μετα απο 5 χρόνια για το αν θα ενωνόταν με την «μαμα» ελλάδα.
ωστόσο ο πληθυσμός στην ελλάδα είχε περάσει τα πάνδεινα με όλα αυτά τα χρόνια των πολέμων γεγονός που οδήγησε στην ήττα του βενιζέλου και την επικράτηση των βασιλοφρόνων που είχαν υποσχεθεί ανακωχή και σταμάτημα του πολέμου, βέβαια αυτό δεν έγινε ποτέ, αντιθέτως ο ελληνικός στρατός προχώρησε πολύ πέρα απο την μηκρασιατική ζώνη, με επιστέγασμα την πορεία ως το αφιόν καραχισάρ λίγο έξω απο την Άγκυρα.
το κινήγη των ελληνικών αρχών στον κεμάλ και το εθνικιστικό τούρκικο κίνημα στα μικρασιατικά εδάφη υπήρξε λυσσαλέο και πολύ πιο πέρα απο τον «ελληνικό πολιτισμό» που επικαλούνται οι σημερινοί φασίστες και ακροδεξιοί, οι ελληνικές αρχές βρέθηκαν πολλές φορές να καίνε χωρία και να σφάζουν ντόπιους μουσουλμάνους οι οποίοι ήταν και η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού (αντίθετα με ότι λένε οι μύθοι περί ελληνικότητας της μικρασίας ακόμα και το 22) είτε ώς αντίπεινα για την δράση τους κεμάλ (ο οποίος απο την πλευρά του κυνηγούσε χριστιανικούς πληθυσμούς) ή γιατί υπήρχε μία έστω και μικρή αντίσταση απο μεριάς του πληθυσμού, μάλιστα λογοτέχνες όπως ο μυρηβήλης περιγράφουν αυτές τις ανατριχιαστικές στιγμές όπου στρατιώτες δείχνανε το ελληνικό τους μεγαλείο μέσα απο τις πράξεις τους.
Όταν τον Αύγουστο του 1922 ξεκινούσε η επίθεση του Κεμάλ, η κατάρρευση ήρθε ταχύτατα. Στην άτακτη υποχώρησή του ο ελληνικός στρατός άφηνε πίσω του πάλι καμένα χωριά και πόλεις. Όσο για τον άμαχο ελληνικό πληθυσμό που έτρεχε να γλυτώσει από τα αντίποινα, η κυβέρνηση δεν έδινε δεκάρα. Προτεραιότητα στα πλοία είχαν οι υπάλληλοι των αρχών κατοχής, τα αρχεία τους, οι αξιωματικοί, οι οικογένειες και οι οικοσκευές τους, μετά ο στρατός γενικά και τέλος, αν χωρούσαν, οι άμαχοι. Τον Ιούλη του 1922, και ενώ η ήττα ήταν προδιαγεγραμμένη, η κυβέρνηση πέρασε νόμο με τον οποίο απαγόρευε την είσοδο στην ελληνική επικράτεια σε όσους δεν διέθεταν διαβατήριο απαγορεύοντας τους πρόσφυγες να γυρίσουν σπίτια τους.

απεργίες στις πόλεις ανταρσίες στο μέτωπο
Τα ‘Φεβρουαριανά’
Οι δεκαετίες 1910 και 1920 χαρακτηρίζονται από μία αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, που επικεντρώθηκε στην αυξημένη τιμή του ψωμιού και στην αλόγιστη κερδοσκοπία των αλευροβιομηχάνων και αλευροπωλών. Το πρώτο σχετικό συλλαλητήριο οργανώθηκε το Γενάρη του 1917 και ακολούθησε το μεγάλο συλλαλητήριο του Φεβρουαρίου του 1921, το οποίο έγινε αιτία πολλών ταραχών στην πόλη.
Το συλλαλητήριο του Φεβρουαρίου οργανώθηκε από την Πανεργατική Ένωση, η οποία άρχισε να δραστηριοποιείται το 1914, μετά τη δίκη των Αθεϊκών. Βασικοί ομιλητές ήταν οι Αβραάμ Μπεναρόγια, εκπρόσωπος της Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης, Θ. Αποστολίδης, γραμματέας της Πανεργατικής, και Σπ. Σταυράκης, καπνεργάτης. «Το σύνθημα για την έναρξη των ταραχών δόθηκε όταν ο Μπεναρόγια ακούγοντας ήχο πιάνου από ένα γειτονικό σπίτι σε μια αποστροφή του λόγου του είπε: «Ενώ εμείς μιλάμε για την πείνα του λαού, αυτοί παίζουν πιάνο». Το πλήθος ξεχύθηκε και άρχισε να καταστρέφει ό,τι έβρισκε στο δρόμο του. Οι καταστροφές συνεχίστηκαν και τη νύχτα. Την επομένη έγιναν συλλήψεις 109 ατόμων, μεταξύ αυτών και του Μπεναρόγια, ενώ οργανώθηκε αντισυλλαλητήριο από τους εμπόρους της πόλης και το Εργατικό Κέντρο, το οποίο εκείνη την περίοδο διοικούνταν από συντηρητικά στοιχεία…». Με εισαγγελική εισήγηση, στις 22 Φεβρουαρίου 1922, αποφασίστηκε η διάλυση της Πανεργατικής Ένωσης.

Στο μεταξύ, τον Oκτώβριο του 1921, στο Oυσάκ της M. Aσίας, συνελήφθησαν μερικοί στρατιώτες, οι οποίοι, ανάμεσα στα άλλα, μετέφεραν και αντιπολεμικές μπροσούρες με στρατιωτικό αυτοκίνητο. Στο ίδιο μέρος, στο διάστημα Iουνίου-Aυγούστου 1922, ομάδες επαναστατών στρατιωτών προπαγάνδιζαν τη λιποταξία ως το μόνο τρόπο απαλλαγής από τα δεινά του πολέμου. Όμως,Tον Aύγουστο του 1922, στην τοποθεσία Oυτουράκ, κοντά στο Tουλού Mπονάρ, στασίασε ολόκληρος λόχος, με αφορμή την επιμονή του διοικητή του συντάγματος όπου ανήκε να μην αντικαταστήσει το λόχο από τα φυλάκια.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι αν η παρασκηνιακή στήριξη των ξένων δυνάμεων και η έκβαση στο πεδίο της μάχης ευνοούσε τα σχέδια του ελληνικού ιμπεριαλισμού για κατάληψη της Άγκυρας, θα υπήρχε διαφορετική αντιμετώπιση των αντιπολεμικών διεθνιστικών συνθημάτων. Όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι με την ήττα του ελληνικού στρατού μεγάλες μάζες στρατιωτών αναρωτήθηκαν τι δουλειά έχουν στα βάθη της Τουρκίας και ποιοι υπήρξαν οι πληθυσμοί που τους κάλεσαν. Η κατάρρευση του μετώπου οδήγησε στην κατάρρευση της μέχρι πρότινος εθνικής ή όποιας άλλης συνείδησης. Έτσι, καθ’ όλο σχεδόν το διάστημα της υποχώρησης του ελληνικού στρατού, η πειθαρχία είχε εκλείψει εντελώς και οι αξιωματικοί ήσαν ανίσχυροι και είχαν χάσει τη δύναμη επιβολής τους στους στρατιώτες. Στο Σαλιχλί ένας συνταγματάρχης λίγο έλειψε να λιντσαριστεί. Στη Φιλαδέλφεια περίπου 10.000 στρατιώτες επιχείρησαν να επιτεθούν σε αξιωματικούς επειδή τους συνέστησαν να φύγουν με τα πόδια και όχι με το τραίνο. Στη Σμύρνη διάφοροι τοπικοί παράγοντες και φιλοπόλεμοι Έλληνες, αποφάσισαν να αντισταθούν στον επερχόμενο τουρκικό στρατό, συγκροτώντας νέο σώμα και όσοι στρατιώτες πήγαιναν εκεί προερχόμενοι από το μέτωπο γινόταν προσπάθεια να στρατολογηθούν ξανά. Aλλά χιλιάδες στρατιώτες διέσπασαν τους κλοιούς των πρώτων και κατέκλυσαν το κέντρο της πόλης, διαδηλώνοντας με συνθήματα «Άμεση απόλυση» και «Aπολυτήριο». Mόλις ένας δεκανέας ύψωσε μια κόκκινη σημαία, το πλήθος των στρατιωτών άρχισε να φωνάζει «Aυτή θα μας πάει στα σπίτια μας», «Kάτω ο πόλεμος και οι γαλονάδες» και άλλα. H διαδήλωση κατευθύνθηκε στο στρατηγείο, όπου το πλήθος προκάλεσε αρκετές ζημιές και ανάγκασε το στρατηγό, Bλαχόπουλο, να υπογράψει την απόλυση όλων την ίδια μέρα.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1922, στο Διδυμότειχο, σημειώθηκε εξέγερση του 59ου συντάγματος μόλις ανακοινώθηκε στους στρατιώτες ότι την επόμενη ημέρα έπρεπε να φύγουν για το μέτωπο του Mπαμπά Eσκί, ξεγελώντας τους ταυτόχρονα, γιατί οι αξιωματικοί τους είχαν υποσχεθεί απόλυση. Tότε σημειώθηκε ένοπλη εξέγερση στρατιωτών της Pεδαιστού, οι οποίοι, με μια κόκκινη σημαία, είχαν καταλάβει ένα τραίνο και από όπου περνούσαν ενώνονταν και απλοί άνθρωποι μαζί τους. Στην εξέγερση αυτή προσχώρησε και το 59ο σύνταγμα. Τις ίδιες στιγμές, αρκετές άλλες μονάδες της Θράκης είχαν εξεγερθεί και αυτές, απαιτώντας άμεση απόλυση. Mια μεγάλη διαδήλωση οπλισμένων στρατιωτών μπήκε στην πόλη του Διδυμότειχου και σταμάτησε ένα τραίνο με τη βία.
Στο πολεμικό ναυτικό υπήρξαν, επίσης, ανάλογες κινητοποιήσεις από το 1922, με στάσεις και άλλες ενέργειες των ναυτών, που απαιτούσαν άμεση απόλυση των εφέδρων και ειδικά εκείνων που υπηρετούσαν συνεχώς επί 4 και 5 χρόνια. (Aλλά και τα κατοπινά χρόνια σημειώθηκαν στάσεις στο ναυτικό. Όπως κατά τη διάρκεια της απεργίας των εργατών μεταφοράς του Πειραιά του 1925, όπου οι ναύτες, όχι μόνο αρνήθηκαν να γίνουν απεργοσπάστες, αλλά και σαμποτάρισαν το ηλεκτρικό εργοστάσιο Φαλήρου. Όπως το 1926, όταν σημειώθηκε μαζική στάση των κληρωτών του Πόρου με αίτημα 18μηνη θητεία).
Tο 1925 το ελληνικό κράτος και ειδικά η δικτατορία του Πάγκαλου, προσπάθησε να συγκροτήσει εκ νέου ένα δυναμικό στρατό και τα νέα αμούστακα παιδιά, που δεν είχαν γνωρίσει ακόμα τότε τη φρίκη του πολέμου, ήταν ό,τι έπρεπε για τα σχέδιά του. Τότε εξεγέρθηκε ο Όρχος Αεροπορίας Θεσσαλονίκης με αφορμή την επίσκεψη του τότε οικουμενικού πατριάρχη στην πόλη και με συνθήματα για άμεση απόλυση, 12μηνη θητεία και άλλα, έκανε τους μιλιταριστές και τους συνοδοιπόρους τους να τα χάσουν. Aλλά το καθεστώς συνήλθε και εγκαινίασε πρωτοφανή τρομοκρατία. Συνελήφθησαν 154 στρατιώτες και αεροπόροι της Θεσσαλονίκης και παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο, ενώ χρησιμοποιούνταν και διάφορα βασανιστήρια σε βάρος τους, όπως το ξύλο με το βούρδουλα και οι εικονικές εκτελέσεις. Tελικά, 10 από τους συλληφθέντες μεταφέρθηκαν δεμένοι στο φρουραρχείο, όπου ήδη βρίσκονταν φυλακισμένοι άλλοι 40 στρατευμένοι από όλα τα σώματα, ενώ οι υπόλοιποι απολύθηκαν. Oι στρατιώτες αυτοί μετέπειτα μεταφέρονταν από φυλακή σε φυλακή και από εξορία σε εξορία.

πώς δρούσε η οργάνωση μέσα στο στρατό
στα ελληνικά στρατεύματα της μικρα ασίας σύντομα δημιουργήθηκαν μικρές επιτροπές, αυτό δεν έγινε στην πλειονότητα αλλά σε αρκετές απο αυτές, συνήθως οι επιτροπές αυτές αποτελούταν απο ένα μικρό αριθμό στρατιωτών που συγκροτούσαν ένα συντονιστικό που δρούσε εκεί παίρνοντας αποφάσεις, επίσης είχε δημιουργήσει σχέσεις με το ΣΕΚΕ και άλλους επαναστατικούς κύκλους της εποχής μεταφέροντας έτσι παράνομο έντυπο υλικό στο μέτωπο, το συντονιστικό υπήρξε μια αυτόνομη οργάνωση (παρ όλες τις προσπάθειες οικειοποίησης του απο το ΚΚΕ στα αμέσως επόμενα χρόνια) που είχε ένα μόνο σκοπό πέρα απο τις σοσιαλιστικές και αντιπολεμικές απόψεις που προωθούσε, την όσο πίο γρήγορη απαγκίστρωση της ελλάδας απο αυτόν τον πόλεμο με την ουσιαστική πίεση των στρατιωτών γι αυτό, οι πιο οργανωμένοι αντιπολεμικοί πυρήνες στρατιωτών που είχαν δημιουργηθεί δρούσαν στη Σμύρνη, στο Aφιόν Kαραχισάρ, στην Kιουτάχεια και τη Φιλαδέλφεια και η πιο αξιόλογη προπαγάνδα γινόταν ανάμεσα στους τηλεγραφητές.
ο σημαντικότερος αγωνιστής ήταν ο παντελής πουλιόπουλος όπου αναδείχθηκε ως η πιο εμβληματική μορφή του αντιπολεμικού κινήματος στο μέτωπο, μαζί με τον μοναστηριότη δρούσαν μέσα απο μία ομάδα στην σμήρνη όπου πέρα απο τις πολλές προκυρήξεις έγραφαν το αντιπολεμικό-επαναστατικό φύλλο «Ο Κόκκινος Φρουρός» άλλα μετέπειτα γνωστά άτομα ήταν οι Οικονόμου, Μπονάνος, Νίκολης, Δούμας, Φωτόπουλος, Χαϊτόπουλος, στίνας και πολλοί ακόμα αφανείς αγωνιστές.

Τουρκία, η εξέγερση σε εξέλιξη

Ετικέτες

Η κυβέρνηση της Τουρκίας εδώ και καιρό εφάρμοζε μία πολιτική ενάντια στις απαιτήσεις του λαού και υπέρ των μονοπωλιακών εταιριών. Με τα υποτιθέμενα αναπτυξιακά προγράμματα σε πολλές περιοχές διαπράχτηκαν οικολογικά εγκλήματα για να μετατραπούν αυτές σε εργοτάξια, όπου επικρατούν άθλιες εργασιακές συνθήκες και μισθού εξαθλίωσης.  Ο Ερντογάν και το επιτελείο του, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα ντόπιων και ξένων επιχειρηματικών ομίλων επέλεξαν την άγρια καταστολή σε κάθε λαϊκή αντίδραση που υπήρξε.

 Προσπαθώντας να συντηριτικοποιήση  απόλυτα την τουρκική κοινωνία εφαρμόστηκαν απαγορεύσεις που έφτασαν μέχρι την ποινικοποίηση των δημόσιων φιλιών μεταξύ των ζευγαριών  την ποτοαπαγόρευση στις γειτονιές ακόμα και το μακιγιάζ των γυναικών στους δημόσιους χώρους κ.λπ.

Φυσικά οι μεγαλύτερες επιθέσεις σημειώνονται ενάντια στους εργάτες και εργαζόμενους. Απαγορεύσεις απεργιών, βάναυση σύντριψη κάθε διαδήλωσης, καινούργιοι νόμοι και νομοσχέδια που καταργούν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα των εργατών είχε και έχει δημιουργήσει μία τεράστια αντίδραση μέσα στους εργαζόμενους και το λαό.

Μία απ’ τις τελευταίες πράξεις της κυβέρνησης είναι η διαμόρφωση της πλατείας Ταξίμ. Σύμφωνα στο σχέδιο η ιστορική πλατεία θα γίνει πεζοδρόμιο αλλά θα φτιαχτούν μεγάλα εμπορικά κέντρα, τζαμιά, κρατικές υπηρεσίες. Παρόλο τις μεγάλες αντιδράσεις η κυβέρνηση δήλωνε ότι είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στην υλοποίηση. Φαίνεται πως ο χώρος δεν ικανοποίησε πλήρως το καθεστώς και τις μεγάλες εταιρίες και αποφάσισαν να καταργήσουν και το πάρκο «Γκεζί» που είναι δίπλα στην πλατεία ως μία αλάνα αναψυχής.

Εδώ και πέντε μέρες ο κόσμος μαζευόταν στην πλατεία να σταματήσουν τα έργα. Η αστυνομία όπως κάθε φορά με τον πιο άγριο και βίαιο τρόπο προχώρησε στην διάλυση των συγκεντρώσεων και σε συλλήψεις. Η στάση της κυβέρνησης όχι μόνο δεν κατέστειλε τις λαϊκές κινητοποιήσεις αλλά δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερη αντίδραση και στην πλατεία Ταξίμ δεκάδες χιλιάδες κόσμος ξεκίνησε να διαδηλώνει.

 

Η αστυνομία με αύρες, πυροσβεστικά και χιλιάδες πάνοπλους αστυνομικούς επιτέθηκε ενάντια στους διαδηλωτές. Οι διαδηλωτές δεν έκαναν πίσω και συνέχισαν. Η αποφασιστικότητα των διαδηλωτών και η φασιστική επίθεση που δέχτηκαν από τις δυνάμεις καταστολής σήκωσε θύελλα αντιδράσεων σχεδόν σε κάθε περιοχή και κάθε συνοικία μετατράπηκε σε χώρο διαδηλώσεων. Τα γεγονότα συνεχίζονται μέχρι αυτή την στιγμή σε πολλές περιοχές της χώρας.  

Σύμφωνα στις πληροφορίες μόνο στην Κων/πολη υπάρχουν εκατοντάδες τραυματισμένοι διαδηλωτές αρκετοί απ’ αυτούς νοσηλεύονται σε πολύ σοβαρή κατάσταση, όπως η ηθοποιός και σκηνοθέτης Λεϊλά Οκάι που δέχτηκε στο κεφάλι κάψουλα δακρυγόνου και τώρα διατρέχει άμεσο κίνδυνο η ζωή της.   

Οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας δεν περιορίστηκαν μόνο στην Κων/πολη. Μεγάλες διαδηλώσεις και συγκρούσεις σημειώθηκαν στην Σμύρνη, Αδανα, Κοτζάελι, Κιουτάχεια, Αττάλεια, κούρδικη πόλη Ντέρσιμ κ.λπ. Στην Σμύρνη υπάρχουν πολλοί τραυματίες αλλά και πάρα πολλές συλλήψεις όπως στην Κων/πολη.

Εντωμεταξύ το δικαστήριο έβγαλε μία απόφαση άρον-άρον να σταματήσουν οι εργασίες ενώ ο κυβερνητικό εκπρόσωπος Μπουλέντ Αριτς δήλωσε ότι η αστυνομία χρησιμοποίησε υπερβολική βία και η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην διερεύνηση της υπόθεσης. Ο Αριτς πρόσθεσε ακόμα ότι το λάθος της κυβέρνησης είναι ότι δεν μπορούσε να εξηγήσει καλά στην κοινή γνώμη τον σκοπό των έργων. Απ’ την άλλη μεριά ο Ερντογάν στη σημερινή δήλωσή του υπογράμμισε πως τα γεγονότα χρησιμοποιήθηκαν με ιδεολογικές κατευθύνσεις και υπονομεύθηκαν απ’ τους προβοκάτορες. 

Gallery

Ο εργατικός αγώνας των ανθρακωρύχων την εποχή της Θάτσερ.

Φεβρουαρίου 1979 Τελείωσε ο βαρύς βρετανικός απεργιακός «χειμώνας της δυσαρέσκειας» («Winter of Discontent»). Πρόκειται για 9μηνη απεργιακή περίοδο, την σημαντικότερη στην …

Συνέχεια

Gallery

Το Athens Indymedia και οι Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης πάλι στον αέρα από την Πρυτανεία ΕΜΠ

Συνεχίζουμε να απαντάμε πολιτικά,στην πολιτική απόφαση λογοκρισίας που σιωπηλά ανέλαβαν όλα τα τσιράκια του κεφαλαίου και του ολοκληρωτισμού! Από το …

Συνέχεια